कति सारो रोयौ तिमी एकलाशमा टोलाएर
काख न्यानो छामी बस्यौ साथमा मलाई बोलाएर
के के सोच्यौ मनभरि बियोगको बर्षा झारी
सँगै बस्छु भन्थे सधैं तिमीलाई खाटमा खेलाएर
बिछोडको आगो तापी पिल्सिएर बाँचेको छु
किन गयौ यति चाडै यस्तो भासमा गलाएर
साथ हाम्रो हात हाम्रो ममताले बाधेका थियौ
कोहिले टाडा नजनु है सिंदूर माथमा सजाएर
तिर्थ (यात्री) पौडेल
लखनपुर ३ झापा ,नेपाल
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment